via montessori

Metoda Marii Montessori

Poznając metodę Montessori warto jest znać parę faktów z życia jej założycielki.

Maria Montessori urodziła się jako jedyne dziecko we włoskiej rodzinie w 1870 roku. Jaką była nietuzinkową postacią może świadczyć fakt, że jako jedna z pierwszych kobiet we Włoszech ukończyła Akademie Medyczną.

Pracując w szpitalu z dziećmi opóźnionymi umysłowo, zwróciła uwagę że ich problemy z dostosowaniem się do społeczności mają często źródło w problemach edukacyjnych, a nie psychicznych. Dzieci przybywając w ciemnych i pustych pomieszczeniach nie miały możliwości rozwoju.

Maria Montessori stała się dla swoich małych pacjentów promieniem światła i nadziei. Inspiracje do pracy z dziećmi czerpała z prac naukowych lekarzy, pedagogów którzy również pracowali z dziećmi upośledzonymi. Wprowadziła do ich przestrzeni wiele pomocy edukacyjnych, które ułatwiły im zdobywanie nowych umiejętności.

Na efekty nie trzeba było długo czekać, niektórzy z jej pacjentów przystąpili do egzaminu państwowego, który zdali lepiej niż dzieci z normalnych szkół. Fakt ten z jednej strony ucieszył Marię, lecz z drugiej zwrócił jej uwagę jak nieudolny jest publiczny system edukacji skoro dzieci z problemami osiągają lepsze wyniki niż dzieci bez ograniczeń.

W 1907 roku Maria dostała propozycję poprowadzenia placówki dla dzieci w wieku 3-6 lat w biednej dzielnicy Rzymu. Kiedy ich rodzice szli do pracy, a starsze rodzeństwo do szkoły, dzieci spędzały całe dnie na ulicy, niszcząc świeżo wyremontowane budynki mieszkalne. Dlatego prowadzący pracę remontowe inżynier i filantrop Edoardo Talamo zdecydował się na zorganizowanie dzieciom miejsca do pracy i zabawy o nazwie „Case dei Bambini” – „Domy dziecięce”. Maria Montessori podjęła się kierownictwa w nowo otwieranych przedszkolach.

Pierwsze dwa lata pracy zaowocowały świetnymi wynikami. Dzieci z dużą łatwością i chęcią przyswajały nowe informacje, jak na przykład umiejętność pisania i czytania w wieku 4 lat. To skłoniło Marię do napisania swojej pierwsze książki o zastosowanych metodach edukacyjnych.

Tytuł książki brzmiał „ Metoda naukowa pedagogiki zastosowana w edukacji dziecięcej w Case dei Bambini”. Kiedy książka miała byś przetłumaczona na język angielski wydawcy nie chcieli się zgodzić na tak trudny tytuł, zaproponowali „Metoda Montessori”.

Maria Montessori długo się opierała, uważała że nie jest jedyną jej autorką, swoją wiedzę czerpała z dorobku wielu lekarzy i pedagogów. Ponad to ,jak sama mówiła, to dzieci jej pokazały, poprzez ich obserwacje, jak należy z nimi pracować. Ostatecznie książka została zatytułowana jej nazwiskiem i taka też przyjęła się ogólna nazwa.

Metoda z roku na rok stawała się bardziej popularna. Powstawały nowe placówki we Włoszech, w Europie jak w Szwajcarii, Francji, Wielkiej Brytanii, a także w Stanach Zjednoczonych. W 1929 roku zostało założone AMI – Association Montessori Internationale – Międzynarodowe Stowarzyszenie Montessori, które istnieje do dzisiaj i ma za zadanie kształcić nauczycieli oraz pilnować prawidłowego stosowania metody.

Wybuch II Wojny Światowej zahamował tworzenie się nowych szkół, a nawet spowodował że niektóre z nich zamknięto. Maria Montessori ten czas spędziła w Indiach, gdzie również promowała i uczyła indywidualnego podejścia do dzieci.

Po wojnie wróciła do Europy i organizowała kolejne szkolenia dla przyszłych nauczycieli.

Trzykrotnie była nominowana do pokojowej nagrody Nobla. Umarła nagle w Holandii w 1952 roku w wieku 82 lat, gdzie została pochowana. Do końca swoich dni dzieliła się wiedzą. Na jej nagrobku został wyryty napis: „ Proszę was kochane dzieci, które wszystko potraficie, abyście razem ze mną budowały pokój na całym świecie i pomiędzy ludźmi”.

Udostępnij

Share on facebook
Share on twitter
Share on google
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email
Share on telegram